Met een 6-6 gelijkspel thuis tegen Warnsveld is degradatie nog altijd een realistisch scenario. En ja, dat zou jammer zijn want misschien is de Gelderse Hoofdklasse wel de sterkste afdeling van het land. Afdalen naar de regio is geen pretje. Naast de partijen tegen sterke clubspelers zijn er nogal wat wedstrijden waar je zomaar landelijke topspelers treft. Dat is wat de Hoofdklasse leuk maakt en Apeldoorn een prima club om voor te spelen.
Hoe verliep het donderdag? Om te beginnen was er op de clubavond de beste opkomst in misschien wel 20 jaar. Uiteraard inclusief clubhond Trix die er iedere week trouw bij is. Ook mooi dat we met de sterkste opstelling de strijd konden aangaan. Warnsveld zou bij winst nog meedoen om het kampioenschap maar zover zou het niet komen. Integendeel.
Bertus de Harder speelde een zeer spannende partij tegen Pieter van Splunter. Hoe het verloop precies was is mij ontgaan, ik meende iets van een Roozenburg opstelling te zien met duizelingwekkende varianten. Beide spelers zijn avonturiers en pure liefhebbers. Pieter zat zichtbaar te genieten en bracht de vijand knap op 0-2.
Lang hebben we niet hoeven treuren. Paul Wijninga speelde een technisch fraaie partij waar Bennie Hiddink in het middenspel een lastige stand kreeg. Een hekstelling, dreigende kettingstelling en zowel positioneel als qua combinaties een mijnenveld. Paul bracht ons zo op 2-2
Op bord 1 hadden we verrassend genoeg de beschikking over voormalig jeugdkampioen van Nederland en NK-deelnemer Niek Kuijvenhoven. De avonturen van Niek op onze clubavond hebben we al eens besproken. Na enige jaren damsabbatical onlangs twee oefenpartijen op de club gespeeld. Donderdag speelde hij liever weer eens een echte wedstrijd. Tegen Paul Olde Hanhof werd het uiteindelijk remise. Paul speelt sinds zijn pensioen weer als herboren en is een sterke hoofdklasser. Na een bekende opening lukte het beiden niet echt overwicht te krijgen en zo werd het 3-3
Dick Beking zat tegen de sterke Gerrit de Bruijn. Ook al een zeer sterke hoofdklasser, specialist van het eindspel en in het verleden ook wel sparringpartner van Ton Sijbrands. Dick speelde het zeer solide met een mooie flankaanval. Ook hier lijkt het evenwicht niet verbroken.
Met een 4-4 tussenstand was ik bezig met duel nummer zoveel tegen Harry Graaskamp. De opening wilde ik de Vos-variant eens proberen om er vervolgens achter te komen dat ik daar eigenlijk niets van snap. Harry is een geduldige speler, maar kon niet verhinderen dat ik tussen zet 40/50 toch wel voordeel leek te hebben. Volgens de computer vrij veel om er later achter te komen dat het optisch bedrog was. Het grafiekje liep zonder fouten naar remise.
Alle hoop was gevestigd op Eep van Manen, uitvinder van hoe je vanuit onlogisch ogende standen kansen krijgt op een manier die doet denken aan topspeler Hans Jansen. De oude rot Dick Halma had daar allemaal geen boodschap aan. Eep kreeg een zo goed als gewonnen stand, sterker nog, een vrijwel zeker winnende stand. En juist daar waar Eep zijn kracht ligt en Halma nog wel eens door de hoeven zakt, juist daar greep Eep even mis. Remise en eindstand 6-6
De Warnsvelder vroeg zich na afloop hardop af waar wij al die spelers vandaan halen en of we die ook betalen. Nee dus, als iedereen er is hebben we een veelzijdige club met dammende vrouwen en mannen en een clubhond.