In een eerder verslag benoemden we al de doelstelling voor dit seizoen. Ergens rond plek 4/5/6 met wellicht een uitschieter naar boven. Die uitschieter beleefden we op een woonerf in Borne waar onze chauffeur Erik de spelersbus had geparkeerd vlak voor de zaal van BDV. Albert Borreman haalde het beslissende punt binnen,
Erik van de Born, trouw clublid en supporter wilde graag een keer mee als chauffeur en deed dat overtuigend. Keurig in het pak, een nette stropdas en met pet op bracht hij ons snel op de A1. Nog voor Deventer had Willem ernstig bezwaar gemaakt tegen de muziekkeuze. Nabij Holten was een handgemeen vrijwel onvermijdelijk. De Hollandsche Baggersongs werden eindelijk vervangen door rustig klassiek.
Dan de opstelling. Borne had zich goed voorbereid en rekening gehouden met onze chronische trukendoos. Ja, Apeldoorn offert wel eens een mannetje. Zaterdag zaten we redelijk basis met een kleine finesse. Zo zat Hans Luchies tegen de sterke Nico Rosink. Hans nam een dure doorbraak en werd daarna gevloerd. Achteraf beter was een variant uit het achterveld met langer houdbaar spel. Hiermee werd de stand 3-3.
Hoe dat kan? Bertus sloeg vrij snel toe tegen Matthijs van Hofwegen. Een echte rekenvariant waarmee onze man het zwarte blok hardhandig spieste. Na de spies had Matthijs lang stand kunnen houden. Na een fout won Bertus een schijf en was het gedaan. Een urenlange analyse volgde in het bijzaaltje waar ook Jurg en Rosink aan mee deden.
Anton Jurg zat tegen ondergetekende en dat is voor geen van beiden feest. Natuurlijk was ik mijn nederlaag in 2006 in een onvermijdelijke remise-stand niet vergeten. De familie Jurg is een begrip in het Oosten zoals die regio vroeger veel werd genoemd. Anton zat in zijn jeugdjaren dicht bij de top van Nederland, maar tot een echte doorbraak kwam het niet.
Wat wel bleef is zijn snelle spel vol combinatief vernuft en handigheid. Zelf sta ik een beetje bekend om taaiheid en zo verliep de partij ook. Snelle opening, Jurg hoopte mijn korte vleugel op te sluiten of zelfs een kettingstelling te forceren. Teamgenoot Hans had zich zorgen gemaakt over mijn stand. Niet nodig, Jurg moest zelf de boel verbreken met een snelle remise.
Hans van Hal bracht ons op voorsprong door sterk spel. Michel Hagrijs greep mis in een late klassieke stand en verloor. Een meevaller en een teken dat de opstelling goed was. Opstellingen zijn belangrijk. Hagreis is lastig te kloppen en Jurg is altijd gevaarlijk. Op de overige borden enige zorgen. Zo stond Dick Beking niet lekker tegen Frank Eektimmerman. Doorbraakkansen voor Frank? Gelukkig vervlakte de boel en konden we met een 4-6 tussenstand verder.
Bryan Brank stond tegen zijn oud clubgenoot Frank Krijnen wel erg lekker. Bryan pakte mooie velden en Frank moest naar de randen. Uiteindelijk bleek het remise. Zat er meer in? Ongetwijfeld komt Bryan straks met een mooie analyse op de groepsapp.
Willem had zich inmiddels wel veilig gespeeld tegen Roelof-Jan de Haan. Het centrum was in handen van de vijand die na afloop ook aangaf dat hij groot tempovoordeel op het bord had gehad. Dat kan zo zijn, maar zoals een oud clubgenoot net als Carl Buster Smith al betoogden: het maakt niet uit waar je vastloopt. Roelof-Jan moest een wederzijdse doorbraak toelaten met een heldere puntendeling.
Voor ons als teamspelers is altijd extra medicatie nodig als teamleider Albert Borreman zijn fratsen vertoont. De tussenstand en de rating was van dien aard dat rustig richting remise kabbelen om vele redenen verstandig zou zijn. Daar doet Albert niet aan, hij wil altijd winnen. En wat doet hij? Een soort van Ghestem doorstoot met enorme gevaren. En vervolgens nog een extra risico en een zeer dubieuze stand.En toch deed Albert het daarna zeer correct. Remise en game set en match.
En nu op naar donderdag, de Gelderse hoofdklasse tegen het extreem sterke Huissen. Komen ze op volle sterkte met bijvoorbeeld gmi Jos Stokkel? Nemen ze topdamster en NL-talnet Fleur Kruysmulder mee? Of durven ze het aan met invallers? En wat doet Apeldoorn? De sterkste opstelling of een halve rustdag?