Prachtig duel tegen Nijmegen eindigt in 8-8

Klotsende oksels. Wat een strijd, wat een vechtlust en wat een schitterend resultaat. De gloednieuwe spelersbus vertrok met een wat uitgedund team. Han was verhinderd en Hans door griep geveld.En dan moet je naar Nijmegen. Een team zonder zwakke plekken en een ratingoverschot van zeker 500 punten. Tegen beter weten in had uw schrijver de manschappen donderdag opgetrommeld voor een wedstrijdbespreking. Albert maakt dit seizoen de opstelling. Eigenwijs als ik ben probeer ik het dan op details wat bij te sturen. Ik stuur dan een drone naar Hoenderloo en verover wat gegevens. De bespreking donderdag werd natuurlijk chaos, de mannen gehoorzamen gewoon niet.

Over de vijand had ik veel verzameld. Het concept was simpel. Jij, jij en jij nemen geen enkel risico en vermoorden iedere schijf die je tegenkomt. Keep it simple. En zit je tegen Sanders, laat hem maar aanvallen en kruip er om heen. Wie zit er tegen de taaie Eggink? Let op, die doet gewoon 4 uur de beste zetten. Behalve de laatste minuut. Zit je tegen Buijs? Die speelt met zwart en dan die opening. Dus we hadden een plan.

Willem zat dus tegen Eric Sanders en was bij de bespreking. Een logge aanval werd ingezet. Totaal tegen het plan in natuurlijk. Nu ging juist de Nijmegenaar omsingelen en won in de opening. Normaal sturen we dit soort ongehoorzamen lopend naar huis. Albert zat tegen de sterke Hans Ladage. Geen schande dat hij verloor. Ladage dwong onze man eerst naar de rand om vervolgens te combineren op die schijf. Tussenstand 5-1. Heeft u als lezer iets gemist? Ja de remise van Dick Beking tegen Kees Hazen. Gelijkwaardige spelers dus logisch.

Dan gaan we het nu hebben over de wat oudere medemensen in ons team. Adrie op bord 8 tegen Roy Slagter. Toch een artiest met 200 ratingpunten meer. Dus Adrie had een zware opdracht. Behoudend spelen, geen grappen, ontwikkel die linker vleugel en beperk de schade. Hou vol, wees taai. Vecht. En wat doet meneer? Hij zet een kerkhofaanval in en binnen no time een alles of niets stand. Dat was niet de opdracht. En wat gebeurt er? Adrie wint een schijf, pakt een doorbraak en wint. Een enorme opsteker voor het hele team en dus 5-3. Leve de ongehoorzamen.

Dan is er altijd nog Hans Luchies, toch maar mooi even de regerend kampioen van Nederland in zijn ratinggroep. Als club doen we er alles aan om het hem naar de zin te maken. Liters mixdrankjes, tegoedbonnen voor lessen bungeejumpen, niets is ons te gek. We verwachten geen dankbaarheid. Alles wat we vragen: pay attention to the manager. En dat doet hij dus niet. De man knikt ja waar het nee moet zijn en nee war het ja moet zijn. Niet te coachen. De Abe Lenstra van het team. Tegen Stef Migchelbrink gebeurde wilde dingen. Nette opening, aanval door de vijand, kans de stand te neutraliseren, dit weer niet gedaan natuurlijk, verloren komen te staan, nog meer verloren staan, remisevariant kunnen nemen en dan alsnog winnen. Komende week verdedigt Hans in Westerhaar zijn Nk-titel dus dat wordt weer genieten. Een 5-5 tussenstand.

Dan de partij van de verslaggever tegen Ludger Buijs. Ik heb van voormalig teamgenoot Joost Hooijberg geleerd: remise heb je al voor de partij begint. Dat punt stop je veilig in een jaszak en dat tweede punt ga je voor spelen. Tegen Buijs is dat een goed plan. En ja, we hadden hem donderdag extra bestudeerd. Handig, die opening kwam op het bord, inclusief mijn afwijkende zet 5. Nu kon Ludger gaan voor een flankaanval en zou ik mijn favoriete counter inzetten. Hij deed het net even anders en er ontstond een bloedstollend spelbeeld met een halve hekstelling. In het late middenspel zette ik de counter in en kon Buijs het fout doen. Bij iedere zet die ik deed keek hij me even aan met de onuitgesproken vraag of ik de stand begreep. Ja, ik begreep de stand maar dat kostte tijd. Het was niet te winnen en verliezen is geen hobby. Remise dus.

Als teamspeler hoor je te kijken naar de tussenstanden en de situaties op de andere borden. Wat ik onderschat heb is de moeilijkheden die Bryan had in zijn stand tegen Sammy Amusah. Bryan speelt de openingen sterk en zit vol kennis en trucs. In het middenspel werd het net wat te passief en juist daar ligt de kracht van Sammy. Hoe dan ook, de druk werd groot maar te groot? Het eindspel werd toch nog wel hard verloren. Een 8-6 achterstand dus. Maar niet getreurd, Bertus moet toch echt kunnen winnen van Eggink.

Onze Bertus moet dit seizoen nog wat wennen. Op papier de sterkste speler maar wij spelen op hout. In potentie kan Bertus remises halen tegen de absolute top. Gaat altijd vol voor de winst, zo zegt hij. En ja, dat willen we wel geloven. Als club hebben we inmiddels een heel team influencers om hem heem gezet. Tegen hele goede spelers hoef je niet te winnen, raak niet in tijdnood en kijk om je heen hoe de wedstrijd loopt. En ja tegen mindere spelers mag, nee moet je er vol voor gaan. Voor types als Bertus beleg je dus wedstrijdbesprekingen.

Tegen de taaie Eggink verliep de opening stroef. Dat kon geen verrassing zijn, dit was dus een tegenstander die we in onze grijpkast hadden gezet. Eggink verdedigde goed, heel langzaam kreeg Bertus er wat grip op en kreeg eindelijk de betere stand. Als gewaarschuwde mensen voor twee tellen zou ons ledental er beter voor staan. Taai, die Eggink is verrekte taai. Tot de laatste zet. En dan, zodra hij in tijdnood komt, is er meestal dat ene foutje. Bertus haalde een dam en plots is de gewonnen stand nog slechts remise waard. Nu maakt Bertus zijn faam waar en blijft voor de winst gaan. En met succes. Eggink mist een remise, tijdnood en toch nog een gewonnen eindspel. Eigenlijk precies zoals donderdag besproken.

Op de terugweg deze situatie nog even benoemd. Vol arrogantie beweerde ik dat ik dit donderdag toch al had genoemd als logisch scenario. Ja, dat klopt riep teamleider Albert. O, was dat nu die Eggink riep Bertus verbaasd. Ik wist niet dat je die bedoelde. En dan zijn er nog mensen die dammen saai vinden. Raar volk. Eindstand 8-8 en bebloede doelpalen. Mooi.