De slotronde in Huissen heeft Apeldoorn met 10-2 ruimschoots langs Hengelo gebracht. Met dit resultaat werd de laatste plaats op de valreep verlaten.Of degradatie nu werkelijk voorkomen is zal de tijd leren. Formeel kunnen er twee teams degraderen al is de kans dat dit werkelijk gebeurt erg klein. In theorie wordt de eerdere wedstrijd die we in de herfst speelden tegen Wageningen ons alsnog fataal. Ondanks ons verzoek voorafgaand aan het seizoen die wedstrijd te verzetten wilde de tegenstander daar niet aan. Met 1-11 werden we gesloopt en die bordpunten kosten ons nu rechtstreekse handhaving.
Toch is er optimisme dat de zege van vrijdag alsnog voldoende is. En dat zou natuurlijk een reuze stunt zijn, handhaven in de geweldig sterke topklasse van Gelderland smaakt naar meer. Dan tel je mee als club.
Wedstrijden zoals tegen Hengelo win je niet zomaar. Dan moet alles kloppen. Wat dat betreft is het de Opperste Leider binnen de damclub beter gegaan dan met die andere. De teamleider van DCA had eerder dit seizoen flink de pest in hoe moeizaam het soms was met het sterkste team uit te komen. Wijze mannen onder leiding van nestor Hans Luchies besloten de schouders er onder te zetten. Iedereen ging beseffen dat het teambelang altijd voor gaat. En soms moet je wat geluk hebben. Dat Niek Kuijvenhoven net toevallig lid werd was een keerpunt.
De wedstrijd tegen Hengelo heel kort samengevat. Dick Beking was zo scherp als een mes en vloerde Eddy Hoebink met een zetje. Nog voor Hoebink de verliezende slag moest nemen stelde ik mijn tegenstander Jaap de Vries razendsnel remise voor. Niet dat de stand minder was maar echt beter was het ook niet. Tot mijn verbazing hapte hij toe, taktisch niet handig want een minuut later was het dan ook 1-3.
Hierbij gevoegd dat Bryan Brank al een schijf te pakken had tegen Harry Vos, die wel wat compensatie had , en het gegeven dat Bertus de Harder groot voordeel had tegen Rodiers Evers. Bryan speelde het rustig uit en maakte er 1-5 van. En Evers zou zijn Roozenburgstelling nooit kunnen overleven was de inschatting.
Paul Wijninga speelde hyperscherp tegen de hem uit zijn Groningse tijd zeer bekende Berend Plijter. Een wilde partij waarbij Paul het krachtsverschil bijna waarmaakte. Een winnend zetje werd gemist maar voor het verloop van de wedstrijd was 2-6 goed genoeg.
En ja, Bertus rondde de klus tegen Evers bekwaam af en de winnende punten waren daar. Tenslotte onze topspeler Niek. Hij leverde een topprestatie door geduldig de sterke ereklasser Arnoud de Greef te vloeren. Arnoud kwam zwaar onder druk, Niek greep het centrum en duwde wel erg hardhandig door. Op een manier die topspelers doen. Een paar keer kleine voordeeltjes pakken en dat langzaam uitbouwen. Erg knap.
Volgend jaar weer hoofdklasse? In de sterkste samenstelling is het linkerrijtje haalbaar.
mooi verslag Fred, en nu afwachten of we in de hoofdklasse kunnen blijven.
Met de nieuwe spelers erbij en nog een paar goede reserves moeten we de komende jaren in de Gelderse hoofdklasse kunnen blijven.
P.S. Handhaving is een mooi cadeau van de Bond voor een damclub die 100 jaar bestaat.