De Gelderse Hoofdklasse is met teams als Huissen en voormalig topclub Wageningen voor ons eigenlijk een wat te hoog niveau. Handhaven is het maximaal haalbare en ook een nuttige missie. Voor je het weet kelder je naar de 1e klasse en rijden we volgende winter weer op onverharde wegen naar duistere bestemmingen. Zo nu en dan moeten we wat punten sprokkelen en de mannen uit Laren hadden we daar voor geselecteerd. Een slimme opstelling droeg bij aan de uiteindelijke 6-6. En misschien was er wel meer mogelijk geweest.
Laren heeft in Odin Mol een absolute topspeler en zit ietwat onhandig altijd aan het hoogste bord. Daar verzamelt hij in rap tempo vijandelijke houtjes. Zo ook dinsdag. Ja hij won snel van Albert en dat mag. Mol gaf druk op de lange vleugel van zwart en won snel een schijf. Geen schande maar was Mol er ook blij mee? Ja hij bracht Laren snel op 2-0 en de houtjes konden in het doosje. Tot hij zich realiseerde wat er werkelijk aan de hand was. Een beetje zoals de inkoper van dure houtblokken die zijn duurste voorraad al in de zomer verstookte. Met een ratingoverschot van 700 punten is een uitbetaling met slechts 2 punten niet zo rendabel.
Als je bluft moet je dat met een glimlach blijven doen. Willem van Starkenburg had niet geprotesteerd tegen de opstelling van de bondscoach en zat tegen de ook al zeer sterke Gerrit Wassink. Hier was het ratingverschil ongeveer 400 punten. Nog voor de koffie was afgekoeld kreeg een schijf van Willem een vroege rode kaart. Kortom, een schijf minder is geen pretje en 4-0 was dan ook onvermijdelijk.
Mol kon inmiddels de catering helpen en deed dit zeer verdienstelijk. Op de overige borden konden we nu pogen de ingecalculeerde schade te herstellen. Geen onrealistisch scenario. Op bord 3 Bryan Brank tegen Tonnie Roeterdink werd vooraf ingeschat als minimaal remise met kansen in de opening. Roeterdink speelt graag flankspel maar dat kan Bryan ook prima. Het verloop was redelijk. Bryan kreeg niet zijn favoriete variant op het bord en kreeg licht optisch nadeel. Remise was een terechte uitkomst.
Op bord 6 speelde Eep van Manen weer zijn geliefde spelletje. Een klassieke opbouw waarbij Alfred van Lenthe zich als eerste moest verklaren in een tempospel. Eep bouwde dit geniepig op en bracht er een zetje in. Gewonnen combinatie? Nee dat lijkt me niet. Een heerlijke tactische stand met snelle doorbraak en potentiële rooftocht op losse schijven en beheersen van lijnen? Dat dan weer wel. Ongetwijfeld had Alfred zich beter kunnen verdedigen maar de manier waarop Eep winnend alle trucs benutte was groots.
Paul Wijninga zat tegen de toch wel degelijke Tom Westhof. Nu schijnt 11 november een dag te zijn waarop kinderen de buurt afstruinen voor snoepgoed en Paul wil daarbij natuurlijk niet herkend worden. Op eigen gelegenheid stuurde hij naar Laren en stuurde zijn schijven naar wat kansrijke velden. Tergend langzaam wat voordeeltjes en de concentratie vasthouden, dat deed Paul goed. De eindstand met een machtige dubbeldekker was fraai. En dit betekende ook de 6-6 eindstand.
Even hiervoor was mijn eigen partij wat teleurstellend remise geworden. Tegen Johan Beltman was het verloop van de partij zoals gedacht. 32-28 opening. Daar waar ik flankspel wil maakt hij het klassiek. Vervolgens bouw ik wat zetjes in waar de man niet in loopt. Mijn opbouw loopt iets makkelijker, vervolgens een wat lompe bezetting van het kerkhofveld en voor beiden een linke stand. Stond ik beter? Ik dacht van wel. Hoe dan ook, ik kon het niet vinden en andersom kreeg Beltman ook wel kansen. Remise was ok.
Hoewel degradatie nog altijd een logisch iets lijkt staan we voorlopig nog wel even op een veilig plekje. 4 december thuis tegen Huissen eens kijken of we aan een leuke surprise kunnen knutselen.